At Vision 980 block party, old-school West Oaklanders hold forth on redlining 

De toekomst van de snelweg I-980 zal er niet zijn zonder rekening te houden met de schade die de zwarte gemeenschap in West Oakland is toegebracht toen deze werd aangelegd.

Dat was de boodschap van de zwarte old-schoolers uit West Oakland die zaterdag verschenen op wat een I-980 Block Social gathering werd genoemd. Ze kwamen meedoen aan de Imaginative and prescient 980, een poging van Caltrans, het staatsvervoerbedrijf, om de snelweg opnieuw vorm te geven door deze af te sluiten, te verwijderen of een aantal veiligheidsverbeteringen door te voeren, maar hem te laten zoals hij is.

Het evenement, georganiseerd door Evoak!, een non-profitorganisatie uit Oakland die zich inzet voor het bevorderen van gelijkheid en duurzaamheid, vond plaats op een regenachtige zaterdagmiddag in Preservation Park, de statige, aangelegde wijk die ontstond uit de verplaatste Victoriaanse huizen van zwarte inwoners die tussen de jaren zestig en tachtig door de snelweg waren ontheemd.

Randolph Belle, die door Caltrans werd gecontracteerd om de gemeenschapsopbouw en outreach van Imaginative and prescient 980 te leiden, werkte maandenlang samen met lokale hogescholen, gemeenschapsgroepen en overlevenden van de ontheemding om het evenement te organiseren. Samen creëerden ze interactieve stations waar mensen meer te weten konden komen over de geschiedenis van de bouw van de I-980, inclusief hoe deze leidde tot het verlies van woningen voor zo’n 500 zwarte gezinnen. De snelweg dateert uit de jaren na de Tweede Wereldoorlog, toen president Dwight Eisenhower een landelijk programma lanceerde om snelwegen aan te leggen, vaak door bezit te nemen van de eigendommen van gekleurde gemeenschappen met lage inkomens through een eminent domein. Die onderneming verwoestte West Oakland, waar de meerderheid van de huishoudens zwart was.

“De plannen die hieraan voorafgingen, hadden het eigenlijk over gevechten op de snelweg, het verminderen van autokilometers, reizen, milieu en open ruimte”, zei Belle tegen een kleine groep die zich onder een tentdak had verzameld om de regen te vermijden. “We hebben het erover dat we eerst prioriteit moeten geven aan schadeherstel voor de voormalige bewoners van West Oakland.”

Voor één station ontwierpen studenten van het California Faculty of the Arts drie mogelijke snelweguitkomsten die Caltrans heeft voorgesteld in een zandbak die in tweeën was gedeeld om mensen te helpen beter te begrijpen hoe ze er in drie dimensies uit zouden zien, bijvoorbeeld hoe het afdekken van de snelweg de geulde snelweg intact zou laten voor automobilisten.

Een ander station had een bordspel waarvan de speelstukken kaarten waren met verschillende soorten bewoners – studenten, werkende professionals, gepensioneerden – die spelers uitnodigden om rekening te houden met de behoeften van hun buren terwijl ze door een opnieuw ontworpen wijk liepen.

Op geschiedenisstations konden deelnemers luisteren naar opnames van interviews met oudere zwarte inwoners van West Oakland die spraken over hun leven vóór de snelweg, van wie sommigen zich herinnerden dat ze met hun vrienden op straat speelden en de deuren van hun huis open lieten omdat het zo’n veilige, gemeenschappelijke buurt was.

Op een blokafdrukgebied konden deelnemers houten uitsneden schilderen die waren gemaakt op foundation van de negatieve ruimte rondom foto’s van inwoners van West Oakland en vervolgens afdrukken maken op grote papieren architectenplannen van de oorspronkelijke buurt.

“Mijn workforce heeft veel geleerd over de nalatenschapsbewoners, de verwijdering vanwege racisme”, zegt Zi Ooiziooi, een van de CCA-studenten. “We kwamen er ook achter dat mensen deze snelweg niet eens veel gebruiken, dus door deze te verwijderen, kunnen oude bewoners herstelbetalingen krijgen en deze gemeenschap beter maken.”

Een andere CCA-student, Ritika Menon, vertelde dat ze verrast was toen ze hoorde over het gebrek aan middelen in West Oakland, inclusief de schaarste aan supermarkten als gevolg van desinvesteringen. Ze hielp bij het ontwerpen van een vinylkaart van West Oakland die op het beton werd uitgespreid, zodat mensen erop konden rondlopen en de belangrijkste behoeften van het gebied en de gevaarlijkste wegen konden verkennen.

Verschillende deelnemers vertelden The Oaklandside dat ze de inspanningen van de organisatoren om een ​​ingewikkeld onderwerp te vereenvoudigen, op prijs stelden. Maar nog veel meer mensen voelden zich genoodzaakt om de aanwezige ouderlingen te vertellen dat ze genoten van hun verhalen.

Celia Ok. Edwards, die zich identificeert als een afrofuturist, zat rustig te luisteren terwijl de ouderen aan de tafel voor het vertellen van geschiedenisverhalen spraken en af ​​en toe aantekeningen maakten. Ze vertelde ons dat ze, als transplantatie in Oakland, het gevoel had dat ze een diploma had behaald in de beproevingen en beproevingen van de buurt, evenals in de rol van het bankwezen in de schade aan de gemeenschap, na de teloorgang van de Freedmans Bank naar de geschiedenis van redlining, die leidde tot wantrouwen van generaties in de financiering van Afro-Amerikanen.

“De diepte en breedte ervan is walgelijk”, zei ze. “Het was geweldig om te zien dat oudere bewoners hun kennis en wijsheid deelden. Om de gewenste resultaten te bereiken, kun je het grote geheel veel beter begrijpen.”

Een recht op huisvesting voor ontheemde gezinnen

Het evenement dat een hele dag duurde, leidde tot geïmproviseerde gesprekken over de impression van de snelweg.

Een van de meest gepassioneerde daarvan vond twee uur later plaats rond een miniatuur houten reproductie van West Oakland, waarbij deelnemers werden uitgenodigd om gebouwen gemaakt van Lego toe te voegen langs het huidige pad van de snelweg.

Terwijl Belle meedeed om de drie voorgestelde opties voor de I-980 te bespreken, kwamen twee voorstanders van West Oakland, Anisha Rasheed en Cathy Leonard, tussenbeide met een historische context. Ze merkten op dat de snelweg is ontworpen om mensen in staat te stellen Oakland te omzeilen om San Francisco te bereiken. De I-980, zoals historici hebben gedaan gedocumenteerdwas gepland als toegangspunt tot een tweede Baybridge dat is nooit uitgekomen.

“De I-980 is gemaakt om de voorsteden te bedienen, en kijk eens naar alle huizen en bedrijven uit de zwarte gemeenschap die daarvoor moesten betalen,” zei Rasheed, een beheerder van het Oakland Unified College District en een assistent-vice-directeur van de Montera Elementary faculty, gebarend naar het houten mannequin. “Voor mensen die niet eens in Oakland wonen: betaal geen belasting in Oakland, betaal geen belasting in onze provincie, toch?”

Een paar deelnemers uitten hun dringende bezorgdheid over het situation waarin de I-980 wordt verwijderd om de bouw van nieuwe woningen mogelijk te maken: het potentieel voor een nieuwe ronde van ontheemding.

Rasheed merkte op dat er geen pogingen worden ondernomen om snelwegen te verwijderen in wittere, rijkere gebieden van Oakland, zoals Freeway 13, die de heuvels van Oakland verbindt met de steden Berkeley en Piemonte.

Paul Cobb, de voormalige uitgever van Oakland Publish, wiens familie samen met anderen tevergeefs vocht om te voorkomen dat een tiental blokken in West Oakland platgewalst zouden worden om een ​​nieuwe verwerkingsfaciliteit voor het Amerikaanse postkantoor te bouwen, bracht eerdere overeenkomsten met staats- en provinciale instanties aan als voorbeeld van hoe de gemeenschap eerlijk gecompenseerd kon worden tijdens de herontwikkeling van voormalige zwarte wijken die opnieuw werden belijnd. In Berkeley hebben Belle en zijn groep bijvoorbeeld onlangs aangedrongen op een voordeelovereenkomst met de stad, wat leidde tot fondsen voor betaalbare woningen.

Een deel van Cobb’s belangenbehartiging decennia eerder, in samenwerking met de Black Panthers, dwong de gouverneur van Californië, Jerry Brown, in de jaren zeventig om de werkgelegenheid voor inwoners van Black West Oakland te vergroten tijdens de bouw van de I-980. Hij zei zaterdag tijdens het evenement dat beton- en timmerbedrijven van zwarte mensen er ook van profiteerden.

“Dus het kan gebeuren als we ons organiseren, eisen en pushen”, zei hij.

Cobb zei dat het nog niet te laat is om erop aan te dringen dat de oorspronkelijke bewoners van West Oakland en hun nakomelingen een soort overeenkomst krijgen als er woningen worden gebouwd bovenop het pad van de I-980, waardoor ze weer gezond kunnen worden nadat de financiële schade die ze tientallen jaren hebben geleden is gekwantificeerd. Hij zei dat ze in aanmerking zouden moeten komen voor een appartement of huis in een toekomstige woningbouw daar als ze hun afstamming konden herleiden tot de oorspronkelijke I-980-verplaatsing.

“Als dit een miljardenontwikkeling wordt, is het bijna een erfenis”, aldus Cobb.

‘Boem,’ antwoordde Belle.

“Als er een gemeenschapsuitkeringsovereenkomst komt, moet deze de beste en grootste zijn die ooit is gedaan”, zei Belle. “Als er een voorkeursprogramma komt, moet het het meest inclusieve en allesomvattende zijn dat ooit in het land is gebeurd.”

Zelfs een gemeenschapsuitkeringsovereenkomst die voormalige bewoners prioriteitshuisvesting bood, zou volgens verschillende deelnemers hun zorgen over de negatieve generatie-impact van gentrificerende vormen van ontwikkeling niet wegnemen.

Patricia Scott, de voormalige uitvoerend directeur van het Booker T. Washington Neighborhood Service Middle in San Francisco, dat zwarte gezinnen en jongeren bedient, vertelde tijdens de lunch aan The Oaklandside dat de herontwikkeling in San Francisco de zwarte mensen uit de stad heeft “uitgeput”.

“Je moet dus heel voorzichtig zijn”, zei ze. “Het racisme is zo wijdverspreid, zelfs onder blanke liberalen.”

“We leven in een systeem in de Verenigde Staten van Amerika dat blijft werken, blijft plannen en vooruitgaat”, vertelde Rasheed, de schooldirecteur, aan The Oaklandside. “Een varken piept op weg naar het slachthuis. We willen weten waarom, hoe, waarvoor en wie er baat bij heeft? Hoe gaat dit het leven van mijn kleinkinderen hier in deze stad beter maken? Of zijn ze voorbestemd om de Bay Space te moeten verlaten om een ​​fatsoenlijke baan te hebben, te trouwen en hun eigen kinderen groot te brengen? En is er echt de wil om de gemeenschap te herstellen – dat dit niet alleen gaat over ontwikkelaars die verdomde appartementsgebouwen bouwen? Dat is geen gemeenschap.”

Zich voorstellen hoe het leven anders had kunnen zijn

Zoals The Oaklandside eerder heeft gemeld, kwam het idee om de snelweg af te leggen voort uit een nationale beweging om eerdere zwarte, bruine en Aziatische buurten ‘opnieuw te verbinden’ met delen van steden en economische kansen nadat snelwegen deze hadden afgesneden.

Maar in Oakland waren de mensen die als eerste het idee opperden om de I-980 af te breken om West Oakland weer met het centrum te verbinden en woningen te bouwen, een paar ontwikkelaarswaaronder een voormalig lid van de Oakland Planning Fee, Jonathan Fearn.

‘Zorg ervoor dat het logisch is waarom je dit wilt doen,’ zei Melody Davis, een oude inwoner van West Oakland, terwijl hij verschillende jonge bewoners voorhield. “Zorg ervoor dat het gezond verstand is. Houd het zoals het is. Doe in plaats daarvan iets voor de kinderen die hier in West Oakland pijn lijden.”

Ze zei dat veel mensen met wie ze in West Oakland heeft gesproken, het afbreken van de I-980 niet steunen. Ze zei dat ze zich ertegen zal verzetten, web zoals ze zich verzette tegen het honkbalstadion van John Fisher, dat miljarden {dollars} zou hebben gekost.

“Het is onaanvaardbaar voor mij, en ik ga schreeuwen en ik ga schreeuwen en ik ga iemand vragen om me te helpen,” zei ze.

Het meest ontnuchterende verhaal over de ontheemding van de I-980 kwam van Cobb.

De zijne optrekken Oakland leeuweriken baseballpet zodat mensen zijn gezicht konden zien. Hij zei dat hij een paar jaar geleden, toen hij met leden van zijn kerk in West Oakland op pad was om de ongehuisvesten te voeden, iemand tegenkwam die hij herkende. Hij vroeg de man of hij familie was van een oude vriend, iemand met wie hij lang geleden had samengewerkt in de strijd tegen schadelijke ontwikkeling. Het blijkt dat hij de zoon van zijn vriend was, die in dezelfde straten woonde waar zijn vader had gevochten tegen ontheemding en door de overheid geleide onrechtvaardigheden. En hij was niet de enige ongehuisveste persoon met die achtergrond, zei Cobb. De implicatie was dat de toestand van die man een diepgewortelde weerspiegeling was van het onrecht en het gebrek aan financiële steun aan de gemeenschap – sterker nog, de roof van het potentieel verdiende kapitaal van zwarte gezinnen door de groeiende vastgoedwaarden in de regio – door de stad en de staat, en dat ze het zich niet konden veroorloven om dat nog een keer te laten gebeuren met het I-980-project.

‘De ironie is dat je die kent draagbare huizen vlak naast twenty seventh Road, wat ze Northgate noemen? zei Cobb. “Hij woonde daar. En zijn familie maakte samen met ons deel uit van de beweging, die hielp vechten voor die buurt. En dat wist hij niet.”