With closure of Pomella, Oakland loses a valuable community gathering place

Toen chef-eigenaar Mica Talmor in april aankondigde dat Pomella op 26 mei zou sluiten, voelden velen een dubbele whammy. Ze verloren niet alleen een van hun favoriete eating places, maar ook een van hun favoriete verzamelplekken.

Hoewel er zoveel kan worden gezegd over het eten, Pomella nam de traditionele rol van een restaurant als een “derde ruimte” naar een geheel nieuw niveau en werd een soort gemeenschapscentrum op Piedmont Avenue.

Of het letters was Slingeren naar linksJoodse vakantiebijeenkomsten, sing-alongs voor Israëli’s, of het ontmoeten van de burgemeesters van Oakland, Talmor zette evenementen altijd op de kalender om meer mensen in het restaurant te brengen.

Een Zumba -groep ontmoette enkele dagen per week op het terras, danste zweet en bouwde kameraadschap voordat het restaurant werd geopend. Wanneer geopend, organiseerde Pomella (3770 Piedmont Ave. Unit B, Oakland) ook regelmatige blissful hours voor een groep paddenstoelenliefhebbers genaamd Myceliale massaen een brei -groep, om er maar een paar te noemen.

De Zumba -groep gebruikte de ruimte waarschijnlijk meer dan alle andere.

Zoals Andreina Febres, die mede-eigenaar is Waves Studios maken Met haar zakenpartner, Adriana Oyarzun, vertelt het dat Talmor een Zumba -student bij hen was voor Covid. Toen Covid alles afsloot, bood Talmor de vrouwen free of charge haar terras aan. Natuurlijk volgde Talmor alle klassen en kregen haar werknemers de mogelijkheid om ze ook free of charge te nemen. En gedurende ten minste vier jaar heeft een groep van 12 tot 30 mensen, meestal vrouwen van verschillende leeftijden, zich daar drie keer per week verzameld om samen te sporten.

Elise Proulx was een vaste waarde met het maken van golven in een binnenstudio voor de pandemie. Ze was sceptisch toen ze voor het eerst werd uitgenodigd om deel te nemen aan Pomella’s patio, en haar vroege ervaring bevestigde dat ze reden had om zich zo te voelen.

“We zouden daar onze heupen schudden en deze echt horny bewegingen doen terwijl de jongens binnenkwamen om de vis te leveren of wat dan ook,” zei ze. Bovendien kwam de prep -crew binnen voordat hij opende en “de kleine kinderen die voorbij liepen met hun ouders. Ze waren gefascineerd. We waren als free of charge leisure voor de peuters van de buurt.”

Desalniettemin waardeerde Proulx in die tijd een plek om naartoe te gaan, en zelfs wanneer beperkingen vervallen, waren die absurditeiten tegen die tijd normaal geworden.

Febres zei dat het niet de fysieke ruimte zelf was; Ze heeft op veel plaatsen lesgegeven, en als immigrant uit Venezuela heeft in ten minste 10 verschillende huizen gewoond. Er was vanaf het start een niveau van vertrouwen.

“Het ging over de verbinding en relatie die we met Mica en haar group hebben opgebouwd,” zei ze. “Ik had het gevoel dat ik het huis van mijn neef in liep, met dat gevoel van consolation, vertrouwen en warmte.”

“Om zo’n mooie ruimte te hebben om in te dansen en in gemeenschap te zijn met anderen” werd zo gewaardeerd, vooral tijdens Covid, zei een zumba -reguliere, Donna Friedman Meir.

“Mica’s levendigheid en energie en vreugde voor leven komen tot leven wanneer ze danst, het was zo leuk om naast haar te hebben gedanst,” voegde ze eraan toe.

Dan was er de Israëlische en Joodse gemeenschap, die een bondgenoot in Talmor vond toen ze een plek nodig hadden om samen te zijn. Na de Hamas-aanvallen op Israëlische burgers op 7 oktober 2023 die 1200 levens claimden en honderden mensen gijzelaar namen, waren de lokale Israëliërs “gewoon gevoelloos en in shock”, zei Aliza Grayevsky Somekh, een chef-kok en caterer in Oakland, wiens zaken Bishulimsf.

Terwijl Somekh al aan speciale menu -items met Pomella had samengewerkt, werd Pomella vanaf de vroege dagen van de oorlog in Gaza een thuis voor de lokale Israëlische gemeenschap.

“Mica erkende dat ‘dit een veilige plek moet zijn voor de Israëli’s, en voor Joden om samen te zijn’, omdat we dat echt nodig hadden,” zei Soort.

Of het nu zingen was voor lokale Israëli’s of een herdenking van de internationale Holocaust Remembrance Day, Mica stelde Pomella beschikbaar voor de gemeenschap. Ze zetten ook drie Pascha Seders samen.

Somekh zei dat een hoogtepunt een diner was dat ze organiseerde voor Israëlische studenten die web waren aangekomen om te studeren aan lokale universiteiten.

“Ze hadden nog geen gemeenschap en ze voelden zich zo verloren,” zei ze. “We hebben hen uitgenodigd om Pomella en geld in te zamelen van de lokale bevolking om ervoor te betalen.”

Ze kregen niet alleen voedsel dat hen aan thuis herinnerde, maar ze maakten ook verbanden met elkaar die tot vandaag hebben geduurd.

“Het was alsof Mica zei:” Hier is een thuis voor jou, kom wanneer je nodig hebt “, zei Soort. “Het ging niet alleen om het vullen van je buik met voedsel dat je mist, maar over het vullen van je ziel met een dikke knuffel.”

“Welk idee we ook hadden, ze zou nooit nee zeggen,” zei Soort. “Het maakte niet uit wat het programma was, we zouden ideeën bedenken, dan zou ze ‘ja’ zeggen.

Talmor (die ik als een vriend beschouw) zei ook “ja” tegen mij. In maart 2024 organiseerde Pomella met mijn hulp een gesprek met de toenmalige lokale analist en vredesactivist uit Gaza, Ahmed al-Khatib (ik had al geïnterviewd en over hem geschreven voor J., het Joodse nieuwswekelijks van Noord -Californië). Hoewel ze het evenement niet op sociale media plaatste, en het was alleen op uitnodiging, het was die avond een vol huis in Pomella, en Al-Khatib deelde zijn verhaal en views met een voornamelijk Israëlisch en joods publiek, van wie de meesten nooit de gelegenheid hadden gehad om iemand uit Gaza te ontmoeten.

Inmiddels is Al-Khatib, die sindsdien naar Washington DC is verhuisd, uitgenodigd in vele Joodse ruimtes, maar dat was toen niet het geval.

“Dit was de eerste Israëlische ruimte die me uitnodigde en organiseerde om te spreken,” zei Al-Khatib. Hij deelde niet alleen zijn boodschap met ongeveer 100 mensen die nacht, maar het geld dat ze verzamelden was verdeeld tussen de familie van Al-Khatib in Gaza en de households van de Israëlische gijzelaars, op zijn verzoek.

“Ik wilde zeggen dat ‘we hier samen in zitten’, zei hij.

Ik heb daar ook een evenement gedaan met de Israëlisch-Amerikaanse Amit Elor, van Walnut Creek, die de gouden medaille nam bij het worstelen van vrouwen op de Olympische Spelen van afgelopen zomer in Parijs.

Om te zeggen dat het niet gemakkelijk was om een ​​Israëlisch restaurant te zijn in dit politieke klimaat, is een understatement. De vergelding van Israël op Gaza heeft meer dan 50.000 mensen gedood en nog veel meer gewond en verplaatst. Op maandag, Israël stond de EHBO -zendingen in maanden toe om Gaza binnen te gaanna druk van Amerikaanse functionarissen en politici die reageren op waarschuwingen voor het groeien van voedselonzekerheid in het gebied.

Veel Israëli’s in de Bay Space hebben ervaren dat ze zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de acties van hun regering, ook al vertrokken ze jaren geleden; in het geval van Talmor; Ze vertrok omdat ze de drift naar extremisme zelfs toen kon zien, maar in de dagen na de eerste aanval uitte ze solidariteit met Israël.

Desalniettemin zei Pomella’s algemeen directeur Liz Cohen, die daar in juli 2020 begon te werken, nadat ze na de oorlog begonnen, moesten ze mensen dagelijks op de sociale media -accounts van het restaurant blokkeren. Dan waren er mensen die binnen zouden komen en het personeel zouden vragen of ze wisten waar de eigenaar voor stond.

“Er waren mensen die veel aannames maakten alleen omdat ze werd geboren en getogen in Israël,” zei Cohen. “Ze kennen niet de persoon die ze is, het hart dat ze heeft, en dat ze echt gewoon wilde dat Pomella deze prachtige gemeenschapsplaats zou zijn, waar mensen hun evenement konden organiseren, of het nu joods of LGBT -snelheidsdating is.”

Het bereik van het restaurant ging echter veel verder dan die gemeenschappen.

Jann Scott, een buurman, zei dat haar relatie met Pomella begon in de vroege dagen van Covid (het restaurant werd in maart 2020 geopend met alleen afhaalmaaltijden). Maar toen het begon met het schrijven van campagnes voor het schrijven van brieven om de staten te slingeren voorafgaand aan de verkiezingen van november 2024, werd Scott een vaste waarde bij die.

“Ik denk dat ik naar iedereen ben gegaan en er ook andere mensen op hebben gekregen,” zei Scott. “De sfeer was echt opbeurend, en nadat we de brieven hadden voltooid, zouden we haar geweldige chocoladekoekjes krijgen. Ik voelde me echt een deel van mijn gemeenschap door al die evenementen te doen.”

Meer latest woonde Scott de ‘Meet the Candidate’ -avond bij met nu burgemeester Barbara Lee.

En hoewel advertising and marketing -e -mails van eating places meestal niet worden beschouwd als vereiste lezen voor de meesten, keek Scott ernaar uit om te zien welke Pomella -medewerker die week een verjaardag had, evenals Hoe ze werden gevierd in de nieuwsbriefen web zo opwindend, welk dessert ze voor zichzelf hebben gekozen, en daarmee de klanten die week.

“Mijn buren en ik heb me altijd afgevraagd wat het dessertspecial zou zijn,” zei Scott. “En het creëerde een buurtgevoel. Er zijn overal goede bakkerijen, maar dit was iets speciaals, en je voelde echt hoeveel ze haar personeel respecteerde en waardeerde door dat te doen.”

Chris Cahill, oprichter van de nu jaarlijkse Arts and Eats Oaktown Evenement op Piedmont Avenue, benaderde Talmor over het gebruik van de parkeerplaats gedeeld door haar en Doña; Het was een automatisch ja.

“Ze is wat alle gemeenschapshandelaren moeten ernaar moeten streven, onderdeel van hun gemeenschap en buurt, niet alleen om aan mensen te verkopen. Ze is een van degenen die Piedmont Avenue beter maken,” zei Cahill.

Cahill was klaar om persoonlijk contact op te nemen met de verhuurder en andere leden van de gemeenschap om te zien wat ze kon doen om Pomella open te houden, maar realiseerde zich dat Talmor al de moeilijke beslissing had genomen om te sluiten.

“Als al onze handelaren zelfs een fractie hadden van de toewijding aan de gemeenschap die ze heeft, en het geloof in het nastreven van de juiste dingen, zouden we een beter land, plaats en stad zijn,” zei Cahill. “Ik ben zo diep verdrietig.”

Cohen, de algemeen directeur, zei dat hoewel ze in alles heeft gewerkt, van bedrijf tot moeder-en-poprestaurants, ze nooit deel uitmaakt van een group als Pomella’s.

“Dit restaurant voelde anders,” zei ze. “Het grootste deel van ons group is samen geweest voor de vijf jaar dat we open zijn geweest, en we hebben veel inside grappen en grappige dingen achter de schermen die ons group echt hebben gemaakt tot wat het is. Mica gaf ons een omgeving waar we onze unieke, goofy zelf konden zijn, maar waar we allemaal wisten dat we moesten worden vastgehouden en ervoor zorgden dat we een geweldig product uitbrachten.”

Cohen voegde eraan toe dat werknemers in de restaurantindustrie vaak doorgaan zodra een afsluitende aankondiging is gedaan. Niet hier, iedereen wil er tot het einde zijn.

“Velen van ons hebben ons hoofd nog steeds niet helemaal rond het feit gestoken dat het aftellen is,” zei ze. “We zijn nog niet op zoek naar een andere baan omdat het surrealistisch aanvoelt.”

Door tranen zei Cohen: “Ik kan me niet voorstellen dat ik elke dag met verschillende mensen naar een andere plek zou gaan, ze zijn zo’n groot deel van mijn leven geworden en we vieren zoveel dingen samen, verjaardagen en zelfs trieste dingen, zoals de geliefden van mensen die overlijden. Het is echt als niets waar ik ooit deel van heb uitgelopen.”

“In deze turbulente tijden was het zo’n vriendelijke plek,” zei Scott. “Er zijn een miljoen plaatsen om te eten in de Bay Space, maar niet waar het zo intiem en vriendelijk is.”

Gezien het volgende dat Pomella had, is het des te moeilijker te begrijpen waarom de cijfers gewoon niet optellen.

Meir vergeleek Talmor met de Phoenix in de Griekse mythologie en zei: “Dit is niet de eerste keer dat Mica voor uitdagingen heeft geconfronteerd. Haar energie, geest en vastberadenheid is wat iets geweldigs zal laten gebeuren,” zei ze. “Het zal gewoon een andere vorm aannemen.”

Pomella’s laatste dag is maandag 26 mei. En in een laatste daad van vriendelijkheid voor haar group probeert Mica geld in te zamelen om haar werknemers te geven Een geldbonus wanneer ze vertrekken.